Ik vind mezelf een held in afspraken plannen. Ik plan mijn schema zo, dat alle afspraken naadloos op elkaar aansluiten. Niet nadenken, gewoon van afspraak naar afspraak rennen. Afgelopen dinsdag had ik ’t weer goed voor elkaar:

‘Als ik nou terugkom van lesgeven in Roermond kom ik op de terugweg langs Utrecht, dan kan ik gelijk mee-eten bij Hester en daarna een biertje drinken met Thomas (want die heb ik ook al te lang niet gesproken) en dan de laatste trein naar huis zodat ik nog nét naar….’

Totdat ik een kleine misstap maakte onderaan de roltrap bij Hoog Catharijne en languit op de betegelde vloer lag.

 

Een enorme pijnscheut schoot naar mijn rechtervoet.

1^e reflex: ‘au au au, f*ck au au au au AU’

2e reflex: Opstaan. Hier weg. Doorlopen. Het zal wel meevallen. Niet zielig gaan zitten doen.

3^e reflex: Au k*t au! Ik kan helemaal niet opstaan, ik wil niet opstaan, en ik zou het heel verrot vinden als alle voorbijgangers doorlopen, want dat zou mijn vooroordelen over deze egoïstische individualistische cultuur weer bevestigen, en ik wil niet dat die bevestigd worden, dus roep ik nog harder AU in de hoop dat er tenminste iemand blijft staan om me nu even de aandacht te geven die ik verdien omdat ik zo f*cking veel pijn heb.

 

En gelukkig, er bleven 4 mensen staan die niet om mijn geschreeuw heen konden en besloten om zich vanaf een veilig afstandje over me te ontfermen. Met een vertederende truttigheid vroeg dame 1: ´Gaat het?’. ‘Au au, f*ck au, nou nee, niet echt’

‘Jaaa, ik zag het gebeuren’ was dame 2. ‘Oh nee, ik keek net de andere kant uit!’ riep meneer 3. Waarop dame 2 vervolgde: ‘Dit is ook een vervelend stapje, ik ben hier ook wel eens gestruikeld, toen ik onderweg was naar ….’ en er ontstond een geanimeerd gesprek tussen de toeschouwers, terwijl ik nog zachtjes kreunend op de grond lag.

 

Nu, 5 dagen later, zit ik met een gipsen poot omhoog. Ik moet de hele dag zitten, films kijken, boeken lezen, ziekenbezoek ontvangen, en ja toch ook verder werken aan de scriptie. Ik ben voor een week bij m’n ouders ingetrokken, om voor me te laten zorgen en omdat ik de trappen van m’n eigen huis niet opkom. Ik heb alle afspraken moeten afzeggen en heb daardoor zeeën van tijd, waar ik niks mee kan, want ik kan het huis niet uit.

 

Super dit.

 

De vingers kriebelen weer.

 

Na een lange www-stilte, heb ik tóch weer de behoefte om mijn overdenkingen/meemakingen ergens te poneren in de hoop dat anderen er ook iets mee kunnen.

 

Tot snel!

Ik ben weer veilig thuis.

 

En wat ben ik blij dat dit stukje nu ook gewoon afgesloten is. Ik heb echt geen spijt dat ik gegaan ben, het was nieuw, spannend, raar, soms zelfs ronduit vervelend. Maar ik voel me wel een stukje wereldwijzer.

 

Nog lang niet alles is bezonken, verwerkt en afgesloten. Maar ik vermoed dat dat nog wel een langer proces is, wat misschien nooit af zal sluiten.

Ineens is mijn wereld zoveel groter geworden, de cultuur die ik gewend was is niet meer vanzelfsprekend of de enige goeie. Want het kan blijkbaar ook héél anders.

 

Dat zijn mijn gedachten van dit moment. Ik ben benieuwd hoe ik over een langere tijd op deze reis terugkijk.

Voor de bezorgden:

 

Het gaat hier goed! Ben uit m'n dal gekropen..

Nu nog iets meer dan een week te gaan, met heel wat toffe dingen op het programma. Ook zijn we 'verhuisd' naar een ander gezin (naar Faith, een Keniaanse vriendin). Hier hoeven we niet zo beleefd te zijn en kunnen we ook veel beter onze eigen gang gaan. Dus het blije-masker hoeft niet meer zo vaak op, jeej!

 

Nog even een voorbeeld van de dingen die we op een dag doen:

Vanmorgen hebben we in een fitness centrum gesport en gezwommen + in de sauna en de stoomcabine. Daarna naar een enorme sloppenwijk en gezien hoe een organisatie te gekke activiteiten voor de kids daar doen om ze te helpen hun talenten te ontwikkelen. Nu internetcafe, en vanavond komt Barny langs (een van de Kenianen die we kennen van ons project vorig jaar).

Oftewel: waarom klaag ik eigenlijk nog..

Maar ik kom zeker graag weer terug!

Ik wil naar huis.

Hartstikke mooi en goed dat jullie cultuur zo gastvrij en dankbaar is, daar kan ik echt nog wel wat van leren. Maar nu wil ik gewoon even een dagje niksen, helemaal alleen.

Ik wil niet meer sociaal doen, lief lachen, netjes opeten wat me voorgeschoteld wordt, constant flexibel zijn en constant afhankelijk zijn van waar anderen ons mee naar toe nemen.

Laat me gewoon even een hele dag chagrijnen!

 

Ik mis mijn eigen gewoontes, mijn vrijheid om eigen keuzes te maken, de mensen thuis.

Hartstikke leuk en interessant dat we bij de lokale bevolking/vrienden thuis slapen. Maar dude, wat zou het lekker zijn om hier ergens een eigen huisje te hebben en niet constant afhankelijk te zijn van de mensen hier. Ik wil weer zelf beslissen wanneer ik vertrek of weer thuis kom. Ik wil zelf beslissen wat ik eet en wanneer ik eet.

 

Zo. Dan is 4 weken Kenia ook gewoon lang! En dan ben ik verrekte blij dat ik straks gewoon weer terug naar Nederland vlieg, want ja, ik ben toch eigenlijk wel heel erg gesteld op ons Hollandse cultuurtje.

 

En wat ben ik blij dat ik hier samen met Carina zit. Tijdens zulke dip-momenten plakken we gewoon onze nep-lach op, we eten met lange tanden onze ugali en uiten ondertussen in het Nederlands al onze irritaties en frustraties.

 

Lang leve de toren van Babel!

Ik heb een bloedneus. Op zich niet echt een punt, want dat heb ik wel vaker. Alleen is het wc-papier op, waardoor ik met bloedende neus in de woonkamer om nieuw wc-papier moet vragen. Ik kom binnen en gelijk is de hele kamer in rep en roer. Ik moet gaan zitten, mijn benen worden op een poef geschoven, een vochtige doek wordt gehaald en op mijn hoofd gelegd, ik krijg doeken om het bloeden te stoppen.

Alles in mij strubbelt tegen al deze verzorging. Het is lief bedoelt hoor, maar dit hoeft allemaal niet, ik kan het zelf wel! Mijn westerse denken schreeuwt: 'Ik ben heus zelfstandig genoeg om dit bloedneusje te stoppen, ik heb jullie helemaal niet nodig!'

 

Toch laat ik me door hen overmeesteren en word ik dus van alle kanten bemoederd. Langzaam kan ik me ontspannen en laten verzorgen; King'ori haalt met een doekje voorzichtig het opgedroogde bloed van mijn neus. Ondertussen kijken pa & ma King'ori bezorgd mee en vragen voortdurend of het al beter gaat.

Als ik hun complete verzorging ondergaan heb, zeggen ze dat ik nog even op bed moet rusten.

Gehoorzaam duik ik m'n bedje weer in en bedenk me dat ik deze bloedneus inderdaad makkelijk en snel had kunnen stoppen. Toch was het eigenlijk wel heerlijk om me aan hun verzorging en liefde over te geven. Had ik het alleen opgelost, dan had ik dit mooie stukje gemist.

 

Ja. Op zo'n moment is samen toch mooier dan alleen. En reken maar dat ze dat hier in Kenia doen!

We zijn net heelhuids in Nairobi teruggekeerd. We hebben de leeuwen, krokodillen, luipaarden, olifanten en giraffen overleefd en van heeel dichtbij gezien!

Wauw, wat zijn die mooi. De Afrikaanse natuur is precies zoals hij in mijn hoofd ook was.

Morgennacht reizen we naar Mombasa, de kustplaats van Kenia. Hier gaan we 3 dagen lekker relaxen en (hopelijk) zonnen!

 

Hier houd ik het bij vandaag, we gaan flink uitrusten van onze vermoeiende 3-daagse safari. Maar je weet nu in ieder geval dat we niet zijn opgegeten door de Simba's...

1-8-07********9.45u********in bed

 

Plotseling behoor ik tot de minderheid. Waar ik vroeger een gewoon Hollands meisje was, ben ik hier een blanke.

Carina en ik komen veel op plekken waar bijna nooit een blanke komt. Carina is van oorsprong Indisch, dus ik ben al helemaal het witje.

Ik vind het altijd heerlijk om mensen te observeren; kijken naar gekke gewoontes maar ook de schoonheid van mensen zien. Hier kan dat niet. Ik ben degene naar wie gekeken wordt en die in de gaten gehouden wordt.

Deze keer ben ik degene die gelijk in een hokje gestopt wordt en gelijk een vooroordeel over zich heeft.

Ik zou op mijn voorhoofd willen zetten: Behandel me normaal! Ik voel me niet beter of slechter dan jullie, ik zie er alleen iets anders uit...

 

 

 

PS superleuk om alle mailtjes/reacties te lezen. Ik kan hier maar eens in de zoveel tijd achter internet en kan dus (nog) niet reageren..

En ja, ik blijf hier niet aan een man plakken hoor.. no worries =)

31-07-07*******net na het avondeten*******

 

Papa King'ori vertelde me waarom ze bezoekers zo goed behandelen; Abraham ontving ook bezoekers en dat bleken engelen te zijn met een woord van God. Misschien waren wij dus wel engelen of brachten wij een woord van God.

Ik zei dat dat inderdaad wel zou kunnen maar dat ik toch echt dacht dat wij geen engelen waren. Maar, zo vervolgde hij, misschien had hij wel een woord van God voor ons. En terstond kreeg hij er 1.

'Het woord' luidde zo:

Ik zou gaan trouwen met een man die heel veel van God houdt en ik zou een mooi gezinnetje stichten, met kinderen. En ik zal ook mijn opleiding gaan afronden.

 

Woorden hebben kracht, en alles wat je in geloof zegt, zal gebeuren. Volgens papa King'ori was het nu dus aan mij de taak om 'Amen, hallelujah!' te zeggen.

 

Ik lachtte het een beetje weg en zei: 'ehh ja...'

30-07-07********9.30u********onderweg naar Naivasha

 

Ik zit voorin de bus. Achter mij zitten zo'n 80 mooie, pikzwarte kinderen. We rijden langs vuilbergen en sloppenwijken. Terwijl de heftige beelden langs ons flitsen hoor ik alleen maar de stemmen van de kinderen die luidkeels het ene na het andere nummer zingen.

Ze zingen voornamelijk over 'the glory of God'.

 

Dit beeld, dit gevoel, dit is Kenia.